ISPARTA-İSTANBUL BİSİKLET TURU 18. GÜN

18. Gün (Cunda Adası-Edremit-Küçükkuyu(Çanakkale)) (92 km)

Her sabah yeni bir gün doğarken,
Bir gün de eksilir ömürden;
Her şafak bir hırsız gibidir
Elinde bir fenerle gelen.
                                    (Ömer Hayyam)

Çanakkale’ye -canım Çanakkale’ye, gençliğime- yaklaşmanın heyecanından mıdır bilemem, o gün çok hızlı geçmişti. Ne zaman uyandım da yola çıktım, Edremit’i, Akçay’ı nasıl geçtim hatırlamıyordum. Yolda durup ne yemek yediğimi, nerede yediğimi hatırlamıyordum. Her akşam küçük notlar yazıyordum. Ama o an aklıma bir şey gelmiyordu. Enteresan bir an yaşıyordum.

Biraz sonra bir şeyler hatırlamaya başladım. Bu tabelayı görünce durmuştum. Herhalde gülümsemiştim. Ya da yumruğumu sıkıp “Geliyorum ulan!” mı demiştim?

Bu fotoğrafı çekip GAAÖL’deki (Gökçeada Atatürk Anadolu Öğretmen Lisesi) arkadaşlarıma göndermiştim. Mikail “Daha 2 gün önce İzmir’deydin. Motor mu taktın, redbull içip kanatlandın mı?” diyerek klasik esprilerinden birini yapmıştı. Gülmüştüm... Ama sanma ki Mikail esprine güldüm. Çanakkale’ye ulaştım, ulaşacaktım. Bundandı gülümsemem. 

Küçükkuyu’da sahilde bulunan bir caminin terasındaydım. Deniz manzaralıydı. Yatağımı sermiştim. Karşıda bir pansiyon vardı ve bir penceresi bana doğru bakıyordu. Şanslılardı çünkü güzel bir manzaraları vardı.(!)

O an komik bir durum yaşadım. Karşı pencere açıldı, bir selamlaşma oldu. Kafasını çevirip denize baktı, sonra bana baktı ve gülümsedi. “İçeride yatağım var, klimam var. Seninki nedense gözüme daha bir güzel göründü.” dedi. Bu sefer ben gülümsedim. “Buyur gel. Yer var.” dedim. Gülerek kafasını salladı. İyi akşamlar dileyip, penceresini kapattı.

Kral yatağı

Yazmayı bırakıp uyudum. Sabah erken yola çıkmam lazımdı. Kaz Dağlarının eteklerinde, canım Çanakkale’ye ulaşmak için 10 km’lik bir tırmanış beni bekliyordu. Olsun. Nasıl olsa inişi de vardı.